Wanneer een puzzelstukje draait
Ze was iemand die altijd doorging. Dat had ze geleerd. Niet klagen, maar volhouden.
En dus vond ze het moeilijk dat haar burn-outklachten bleven duren. Dat haar lichaam niet gewoon deed wat zij altijd had gedaan: dóórgaan.
Op een bepaald moment zei ik, bijna terloops:
“Het lijkt alsof je wacht op iets van buitenaf dat zal ingrijpen. Alsof de oplossing van ergens anders moet komen.”
Voor mij was het een observatie. Geen advies. Ik voelde geen oordeel, geen richting die ik haar wilde uitsturen. Het was gewoon wat ik zag.
Voor haar was het een kantelpunt.
Ze besefte dat niemand zou ingrijpen. Dat zij zelf keuzes moest maken. Wat kan ik veranderen? Wat moet ik niet langer dragen? Wat mag ik stoppen dat me uitput? Welke actie is van mij en welke verwachting mag ik loslaten?
Verandering gebeurt zelden luid.
Soms draait er gewoon een puzzelstukje vanbinnen. En plots klopt het.
Niet door grote inzichten of krachtige adviezen.
Maar door een zin die precies landt waar ze moet landen.